|
Tópicos
Introdução
Problemas Liberdade Valor Conhecimento Vida Mente Acaso Física Quântica Emaranhamento Escândalos Filósofos Mortimer Adler Rogers Albritton Alexander of Aphrodisias Samuel Alexander William Alston Anaximander G. E. M. Anscombe Anselm Louise Antony Thomas Aquinas Aristóteles David Armstrong Harald Atmanspacher Robert Audi Augustine J. L. Austin A. J. Ayer Alexander Bain Mark Balaguer Jeffrey Barrett William Barrett William Belsham Henri Bergson George Berkeley Isaiah Berlin Richard J. Bernstein Bernard Berofsky Robert Bishop Max Black Susan Blackmore Susanne Bobzien Emil du Bois-Reymond Hilary Bok Laurence BonJour George Boole Émile Boutroux Daniel Boyd F. H. Bradley C. D. Broad Michael Burke Jeremy Butterfield Lawrence Cahoone C. A. Campbell Joseph Keim Campbell Rudolf Carnap Carneades Nancy Cartwright Gregg Caruso Ernst Cassirer David Chalmers Roderick Chisholm Chrysippus Cícero Tom Clark Randolph Clarke Samuel Clarke Anthony Collins August Compte Antonella Corradini Diodorus Cronus Jonathan Dancy Donald Davidson Mario De Caro Democritus William Dembski Brendan Dempsey Daniel Dennett Jacques Derrida René Descartes John Dewey Richard Double Fred Dretske Curt Ducasse John Earman Laura Waddell Ekstrom Epictetus Epicuro Austin Farrer Herbert Feigl Arthur Fine John Martin Fischer Kuno Fischer Frederic Fitch Owen Flanagan Luciano Floridi Philippa Foot Alfred Fouilleé Harry Frankfurt Richard L. Franklin Bas van Fraassen Michael Frede Gottlob Frege Peter Geach Edmund Gettier Carl Ginet Alvin Goldman Gorgias Nicholas St. John Green Niels Henrik Gregersen H.Paul Grice Ian Hacking Ishtiyaque Haji Stuart Hampshire W. F. R. Hardie Sam Harris William Hasker R. M. Hare Georg W.F. Hegel Martin Heidegger Heraclitus R. E. Hobart Thomas Hobbes David Hodgson Shadsworth Hodgson Baron d'Holbach Ted Honderich Pamela Huby David Hume Ferenc Huoranszki Frank Jackson William James Jon Jarrett Lord Kames Robert Kane Immanuel Kant Tomis Kapitan Walter Kaufmann Jaegwon Kim William King Hilary Kornblith Christine Korsgaard Saul Kripke Thomas Kuhn Andrea Lavazza James Ladyman Christoph Lehner Keith Lehrer Gottfried Leibniz Jules Lequyer Leucippus Michael Levin Joseph Levine George Henry Lewes C. I. Lewis David Lewis Peter Lipton C. Lloyd Morgan John Locke Michael Lockwood Arthur O. Lovejoy E. Jonathan Lowe John R. Lucas Lucrécio Alasdair MacIntyre Ruth Barcan Marcus Tim Maudlin James Martineau Nicholas Maxwell Storrs McCall Hugh McCann Colin McGinn Michael McKenna Brian McLaughlin John McTaggart Paul E. Meehl Uwe Meixner Alfred Mele Trenton Merricks John Stuart Mill Dickinson Miller G. E. Moore Ernest Nagel Thomas Nagel Otto Neurath Friedrich Nietzsche John Norton P. H. Nowell-Smith Robert Nozick William of Ockham Timothy O'Connor Parmenides David F. Pears Charles Sanders Peirce Derk Pereboom Gualtiero Piccinini Steven Pinker U. T. Place Platão Karl Popper Porphyry Huw Price H. A. Prichard Protagoras Hilary Putnam Willard van Orman Quine Frank Ramsey Ayn Rand Michael Rea Thomas Reid Charles Renouvier Nicholas Rescher C. W. Rietdijk Richard Rorty Josiah Royce Bertrand Russell Paul Russell Gilbert Ryle Jean-Paul Sartre Kenneth Sayre T. M. Scanlon Moritz Schlick John Duns Scotus Albert Schweitzer Arthur Schopenhauer John Searle Wilfrid Sellars David Shiang Alan Sidelle Ted Sider Henry Sidgwick Walter Sinnott-Armstrong Peter Slezak J. J. C. Smart Saul Smilansky Michael Smith Baruch Spinoza Allen Stairs L. Susan Stebbing Isabelle Stengers George F. Stout Galen Strawson Peter Strawson Eleonore Stump Francisco Suárez Richard Taylor Kevin Timpe Mark Twain Peter Unger Peter van Inwagen Manuel Vargas John Venn Kadri Vihvelin Voltaire G.H. von Wright David Foster Wallace R. Jay Wallace W. G. Ward Ted Warfield Roy Weatherford C.F. von Weizsäcker William Whewell Alfred North Whitehead David Widerker David Wiggins Bernard Williams Timothy Williamson Ludwig Wittgenstein Susan Wolf Xenophon Cientistas Emily Adlam David Albert Philip W. Anderson Michael Arbib Bobby Azarian Walter Baade Bernard Baars Jeffrey Bada Guido Bacciagaluppi Leslie Ballentine Marcello Barbieri Jacob Barandes Julian Barbour Horace Barlow Gregory Bateson Jakob Bekenstein John S. Bell Mara Beller Charles Bennett Ludwig von Bertalanffy Susan Blackmore Margaret Boden David Bohm Niels Bohr Ludwig Boltzmann John Tyler Bonner Emile Borel Max Born Satyendra Nath Bose Walther Bothe Jean Bricmont Hans Briegel Leon Brillouin Daniel Brooks Stephen Brush Henry Thomas Buckle S. H. Burbury Melvin Calvin William Calvin Donald Campbell John O. Campbell Sadi Carnot Sean B. Carroll Anthony Cashmore Eric Cavalcanti Eric Chaisson Gregory Chaitin Jean-Pierre Changeux Rudolf Clausius Arthur Holly Compton John Conway Simon Conway-Morris Peter Corning George Cowan Jerry Coyne John Cramer Francis Crick E. P. Culverwell Antonio Damasio Olivier Darrigol Charles Darwin Paul Davies Richard Dawkins Terrence Deacon Lüder Deecke Richard Dedekind Louis de Broglie Stanislas Dehaene Max Delbrück Abraham de Moivre David Depew Bernard d'Espagnat Paul Dirac Theodosius Dobzhansky Hans Driesch John Dupré John Eccles Arthur Stanley Eddington Gerald Edelman Paul Ehrenfest Manfred Eigen Albert Einstein George F. R. Ellis Walter Elsasser Hugh Everett, III Franz Exner Richard Feynman R. A. Fisher David Foster Joseph Fourier George Fox Philipp Frank Steven Frautschi Edward Fredkin Augustin-Jean Fresnel Karl Friston Benjamin Gal-Or Howard Gardner Lila Gatlin Michael Gazzaniga Nicholas Georgescu-Roegen GianCarlo Ghirardi J. Willard Gibbs James J. Gibson Nicolas Gisin Paul Glimcher Thomas Gold A. O. Gomes Brian Goodwin Julian Gough Joshua Greene Dirk ter Haar Jacques Hadamard Mark Hadley Ernst Haeckel Patrick Haggard J. B. S. Haldane Stuart Hameroff Augustin Hamon Sam Harris Ralph Hartley Hyman Hartman Jeff Hawkins John-Dylan Haynes Donald Hebb Martin Heisenberg Werner Heisenberg Hermann von Helmholtz Grete Hermann John Herschel Francis Heylighen Basil Hiley Art Hobson Jesper Hoffmeyer John Holland Don Howard John H. Jackson Ray Jackendoff Roman Jakobson Jon Jarrett E. T. Jaynes William Stanley Jevons Pascual Jordan Eric Kandel Ruth E. Kastner Stuart Kauffman Martin J. Klein William R. Klemm Christof Koch Simon Kochen Hans Kornhuber Stephen Kosslyn Daniel Koshland Ladislav Kovàč Leopold Kronecker Bernd-Olaf Küppers Rolf Landauer Alfred Landé Pierre-Simon Laplace Karl Lashley David Layzer Joseph LeDoux Jerome Lettvin Michael Levin Gilbert Lewis Benjamin Libet David Lindley Bruce Lindsay Grace Lindsay Seth Lloyd Werner Loewenstein Hendrik Lorentz Josef Loschmidt Alfred Lotka Ernst Mach Donald MacKay Henry Margenau Lynn Margulis Owen Maroney David Marr Lluis Masanes Humberto Maturana James Clerk Maxwell John Maynard Smith Ernst Mayr John McCarthy Barbara McClintock Warren McCulloch N. David Mermin George Miller Stanley Miller Ulrich Mohrhoff Jacques Monod Vernon Mountcastle Harold Morowitz Gerd B. Müller Markus P. Müller Emmy Noether Denis Noble Donald Norman Travis Norsen Howard T. Odum Alexander Oparin Abraham Pais Howard Pattee Wolfgang Pauli Massimo Pauri Wilder Penfield Roger Penrose Gualtiero Piccinini Steven Pinker Colin Pittendrigh Walter Pitts Max Planck Susan Pockett Henri Poincaré Michael Polanyi Daniel Pollen Ilya Prigogine Hans Primas Giulio Prisco Zenon Pylyshyn Henry Quastler Adolphe Quételet Pasco Rakic Nicolas Rashevsky Lord Rayleigh Frederick Reif Jürgen Renn Giacomo Rizzolati A.A. Roback Emil Roduner Juan Roederer Robert Rosen Frank Rosenblatt Jerome Rothstein David Ruelle David Rumelhart Michael Ruse Stanley Salthe Robert Sapolsky Tilman Sauer Ferdinand de Saussure Jürgen Schmidhuber Erwin Schrödinger Aaron Schurger Sebastian Seung Thomas Sebeok Franco Selleri Claude Shannon James A. Shapiro Charles Sherrington Abner Shimony Herbert Simon Dean Keith Simonton Edmund Sinnott B. F. Skinner Lee Smolin Ray Solomonoff Herbert Spencer Roger Sperry John Stachel Kenneth Stanley Henry Stapp Ian Stewart Tom Stonier Antoine Suarez Leonard Susskind Leo Szilard Max Tegmark Teilhard de Chardin Libb Thims William Thomson (Kelvin) Richard Tolman Giulio Tononi Peter Tse Alan Turing Robert Ulanowicz C. S. Unnikrishnan Nico van Kampen Antony Valentini Francisco Varela Vlatko Vedral Vladimir Vernadsky Clément Vidal Mikhail Volkenstein Heinz von Foerster Richard von Mises John von Neumann Jakob von Uexküll C. H. Waddington Sara Imari Walker James D. Watson John B. Watson Bruce Weber Daniel Wegner Steven Weinberg August Weismann Paul A. Weiss Herman Weyl John Wheeler Jeffrey Wicken Wilhelm Wien Norbert Wiener Eugene Wigner E. O. Wiley E. O. Wilson Günther Witzany Carl Woese Stephen Wolfram H. Dieter Zeh Semir Zeki Ernst Zermelo Wojciech Zurek Konrad Zuse Fritz Zwicky Apresentações ABCD Harvard (ppt) Instituto Bhaktivedanta Biossemiótica Livre-Arbítrio Causalidade Mental Simpósio James Palestra CCS25 Evo Devo 12 de Setembro Evo Devo 2 de Outubro Evo Devo Davies 12 de Novembro O Homem É uma Máquina? |
Aristóteles
Os pitagóricos, Sócrates e Platão tentaram conciliar um elemento de liberdade humana com o determinismo material e a lei causal. Mas o primeiro grande filósofo a argumentar de forma convincente a favor de algum indeterminismo foi provavelmente Aristóteles . Isso apesar de ele ter descrito uma cadeia causal que remonta a um motor primeiro ou causa primeira, e de ter elaborado as quatro causas possíveis (material, eficiente, formal e final).
Em sua Física e Metafísica, Aristóteles também afirmou que existiam "acidentes" causados pelo " acaso (τυχή)". Em sua Física (Livro II, capítulo iv), ele claramente considerou o acaso entre as causas. Aristóteles poderia ter acrescentado o acaso como uma quinta causa – uma causa incausada ou autocausada – que ocorre quando duas cadeias causais se encontram por acaso (συμβεβεκός). Ele observou que os primeiros físicos não encontraram lugar para o acaso entre as causas.
Aristóteles sabia que muitas decisões eram bastante previsíveis com base em hábitos e caráter, mas não eram menos livres se o próprio caráter e os hábitos previsíveis fossem desenvolvidos livremente no passado e pudessem ser modificados no futuro. Essa era a visão das filosofias e religiões orientais. Nosso karma é determinado por nossas ações passadas (mesmo de vidas passadas) e influencia fortemente nossas ações presentes, mas somos livres para melhorar nosso karma por meio de boas ações futuras.
Como um dos principais arquitetos do conceito de causalidade e formulador das quatro causas, as afirmações de Aristóteles sobre causas indefinidas são talvez sua contribuição mais significativa para a liberdade, no mundo e nas decisões humanas.
Em sua Metafísica e Física , Aristóteles defende a existência do acaso e de causas incausadas ( causa sui ). E na Ética a Nicômaco, ele demonstra que nossas ações podem ser voluntárias e " depender de nós ", de modo que possamos ser moralmente responsáveis . Nem existe qualquer causa definida para um acidente, mas apenas o acaso (τυχόν), nomeadamente uma causa indefinida (ἀόριστον).
Sem essas causas indefinidas (sem causa aparente), tudo aconteceria por necessidade.
É óbvio que existem princípios e causas que podem ser gerados e destruídos independentemente dos processos reais de geração e destruição; pois, se isso não fosse verdade, tudo seria necessariamente inevitável: isto é, teria que haver necessariamente alguma causa, que não seja acidental, para aquilo que é gerado e destruído. Será que isso acontecerá Sim, se acontecer ; caso contrário, não.
Alguns filósofos deterministas interpretaram o "acidente" de Aristóteles como a convergência de duas cadeias causais, considerando-o compatível com o determinismo, mas o próprio Aristóteles é inequívoco em sua oposição à necessidade estrita. Os acidentes são uma consequência do acaso.
Aristóteles rejeitou o determinismo em sua declaração sobre o acaso . Infelizmente, sua descrição do acaso como "obscuro" (ἄδηλος) para a razão humana levou séculos de filósofos a negar a existência do acaso. As causas que levam a resultados aleatórios são indeterminadas; portanto, o acaso é obscuro para o cálculo humano e é uma causa acidental.
Aristóteles acreditava claramente que nossas deliberações (βουλευτῶν) envolvem escolhas (προαιρετῶν) entre possibilidades alternativas . No mínimo, "cabe a nós" agir ou não agir, e isso implica tanto a possibilidade de agir de outra forma quanto a responsabilidade moral por nossas ações.
Em sua Física, Livro II, Aristóteles descreveu o acaso como uma causa e a deliberação (βουλευτῶν) de um agente como uma causa. Ambas essas causas são possíveis, distintas da necessidade causal e do determinismo .
A definição de Aristóteles da vontade voluntária como causada por deliberações dentro de um agente (o primeiro libertarianismo causal baseado no agente ) ainda é válida hoje. Se, enquanto desejamos nosso fim, os meios para alcançá-lo são questões de deliberação e escolha, segue-se que as ações relacionadas a esses meios são feitas por escolha e são voluntárias. Mas as atividades nas quais as virtudes são exercidas lidam com meios. Portanto, a virtude também depende de nós mesmos. E o vício também. Pois onde somos livres para agir, também somos livres para nos abster de agir, e onde podemos dizer Não, também podemos dizer Sim; se, portanto, somos responsáveis por fazer algo quando fazê-lo é certo, também somos responsáveis por não fazê-lo quando não fazê-lo é errado, e se somos responsáveis por não fazer algo corretamente, também somos responsáveis por fazê-lo incorretamente. Mas se está em nosso poder fazer e nos abster de fazer o certo e o errado, e se, como vimos, ser bom ou mau é fazer o certo ou o errado, consequentemente depende de nós se somos virtuosos ou viciosos. No século seguinte ao de Aristóteles, Epicuro descreveu essas mesmas três causas. Seguindo Aristóteles, Epicuro acreditava que os agentes humanos possuem uma capacidade autônoma de transcender a necessidade e o acaso de certos eventos. Essa capacidade especial nos torna moralmente responsáveis por nossas ações.
Aristóteles questionou aqueles que afirmavam que nossas ações são determinadas pelo nosso caráter. Isso negaria a responsabilidade moral . Ele admitiu que alguns aspectos do nosso caráter podem ser inatos e, portanto, limitar nossa responsabilidade. Mas somos, pelo menos em parte, livres para formar nosso caráter.
Mesmo quando nosso caráter determina adequadamente nossas escolhas, uma vez que fomos diretamente responsáveis por formar pelo menos parte desse caráter em um momento anterior de nossas vidas, somos agora indiretamente responsáveis por todas essas escolhas. Mas suponha que alguém diga: "Todos os homens buscam o que lhes parece bom, mas não são responsáveis por esse aparente bem: a concepção que cada homem tem de seu fim é determinada por seu caráter." O fato de Aristóteles acreditar em um futuro aberto e ambíguo, com possibilidades alternativas, também é demonstrado por sua negação do Argumento Mestre lógico para o determinismo de Diodoro Cronos , na forma da famosa "batalha naval" de Aristóteles. Diodoro argumentou, partindo de uma suposta necessidade de verdades passadas (o que é compreensível, ainda que seja uma aplicação errônea da lógica à realidade física), que algo impossível não é, nem jamais será, verdade. Aristóteles reformulou o argumento como a verdade ou falsidade da afirmação de que uma batalha naval ocorrerá amanhã. Apesar da lei do terceiro excluído (ou princípio da bivalência ), que não admite um terceiro caso (ou tertium quid ), Aristóteles concluiu que a afirmação não é nem verdadeira nem falsa, apoiando um futuro ambíguo. O que é, necessariamente é, quando é; e o que não é, necessariamente não é, quando não é. Mas nem tudo o que é, necessariamente é; e nem tudo o que não é, necessariamente não é. Pois dizer que tudo o que é, é necessariamente, quando é, não é o mesmo que dizer incondicionalmente que é necessariamente. O mesmo se aplica ao que não é. E a mesma lógica vale para os contraditórios: tudo necessariamente é ou não é, e será ou não será; mas não se pode dividir e dizer que um ou outro é necessário. Aristóteles nunca negou a lei do terceiro excluído, apenas que a verdade ou falsidade de afirmações sobre eventos futuros ainda não existe . Observe que isso implica que pelo menos algumas coisas no passado podem ser alteradas no futuro, ou seja, os valores de verdade de afirmações sobre o futuro. No século seguinte a Aristóteles, Epicuro propôs um desvio aleatório de alguns átomos, sem locais ou momentos específicos, como a fonte cosmológica do acaso. Embora esse modelo físico para o acaso seja engenhoso e tenha antecipado a mecânica quântica do século XX, Epicuro oferece poucas contribuições de profundo significado para o livre-arbítrio e a responsabilidade moral que já não estejam implícitas em Aristóteles.
Sobre a Alma ( De Anima )
No Livro III, Partes IV e V, talvez a parte mais controversa e confusa de toda a sua obra, Aristóteles afirma que a alma (psique) ou mente é imaterial . O intelecto (nous) é a parte da alma cujo pensamento ativo lhe confere poder causal (aitia) (dynamis) sobre o corpo material (hyle) (soma). Essa afirmação parece antecipar o problema mente-corpo de Descartes: como exatamente uma coisa (substância) ou propriedade imaterial exerce uma força causal sobre o corpo material?
Voltando-nos agora para a parte da alma com a qual a alma conhece (e se esta é separável das outras apenas em definição, ou também espacialmente), temos que indagar o que diferencia esta parte e como o pensamento pode ocorrer. Parte V O acaso como quinta causa, Física, Livro II, Partes 4-6
Parte 4 Possibilidades e realidades
Em sua Metafísica, Aristóteles descreveu o status "real" ou físico das "atualidades" (ἐνέργεια) ou da "realidade completa" (ἐντελέχειαν), em comparação com as "possibilidades" que, segundo Aristóteles, existem apenas "potencialmente" (δυνάμει). Suas ideias foram brevemente citadas pelo físico quântico Werner Heisenberg em suas Palestras Gifford de 1955, como auxílio na explicação do papel da probabilidade na mecânica quântica.
Em Metafísica, Livro IX, iii (1047a) encontramos A palavra "atualidade", que associamos à "realidade completa", foi, em geral, estendida dos movimentos a outras coisas; pois a atualidade, em sentido estrito, é considerada idêntica ao movimento. Assim, as pessoas não atribuem movimento a coisas inexistentes, embora atribuam outros predicados. Por exemplo, dizem que coisas inexistentes são objetos de pensamento e desejo, mas não que sejam movidas; e isso porque, embora hipoteticamente não existam de fato, teriam que existir de fato se fossem movidas. Pois, dentre as coisas inexistentes, algumas existem potencialmente; mas não existem, porque não existem em realidade completa. ἐλήλυθε δ᾽ ἡ ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ πρὸς τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα ἐκ τῶν κινήσεων μάλιστα: δοκεῖ γὰρ ἡ ἐνέργεια μάλιστα ἡ κίνησις εἶναι, διὸ καὶ τοῖς μὴ οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας δέ τινας κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ μὴ ὄντα, [35] κινούμενα δὲ οὔ, τοῦτο δὲ ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ. [1047β] [1] τῶν γὰρ μὴ ὄντων ἔνια δυνάμει ἐστίν: οὐκ ἔστι δέ, ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. Para Professores
Para Pesquisadores
1. Aristóteles, Metafísica, Livro V, 1025a25 οὐδὲ δὴ αἴτιον ὡρισμένον οὐδὲν του̂ συμβεβηκότος ἀλλὰ τὸ τυχόν: του̂το δ' ἀόριστον. 2. Aristóteles, Metafísica, Livro VI, 1027a29 ὅτι δ' εἰσὶν ἀρχαὶ καὶ αἴτια γενητὰ καὶ φθαρτὰ [30] ἄνευ τοῦ γίγνεσθαι καὶ φθείρεσθαι, φανερόν. εἰ γὰρ μὴ τοῦτ', ἐξ ἀνάγκης πάντ' ἔσται, εἰ τοῦ γιγνομένου καὶ φθειρομένου μὴ κατὰ συμβεβηκὸς αἴτιόν τι ἀνάγκη εἶναι. πότερον γὰρ ἔσται τοδὶ ἢ οὔ; ἐάν γε τοδὶ γένηται: εἰ δὲ μή, οὔ. 3. Aristóteles, Metafísica, Livro XI, 1065a33 τὰ δ' αἴτια ἀόριστα ἀφ' ὡ̂ν ἂν γένοιτο τὰ ἀπὸ τύχης, διὸ ἄδηλος ἀνθρωπίνῳ λογισμῳ̂ καὶ αἴτιον κατὰ συμβεβηκός, ἁπλω̂ς δ' οὐδενός. 4. Aristóteles, Ética a Nicómaco, III.v ὄντος δὴ βουλητοῦ μὲν τοῦ τέλους, βουλευτῶν δὲ καὶ προαιρετῶν τῶν πρὸς τὸ τέλος, αἱ περὶ ταῦτα πράξεις κατὰ προαίρεσιν ἂν εἶεν καὶ ἑκούσιοι. αἱ δὲ τῶν ἀρετῶν ἐνέργειαι περὶ ταῦτα. ἐφ' ἡμῖν δὴ καὶ ἡ ἀρετή, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ κακία. ἐν οἷς γὰρ ἐφ' ἡμῖν τὸ πράττειν, καὶ τὸ μὴ πράττειν, καὶ ἐν οἷς τὸ μή, καὶ τὸ ναί: ὥστ' εἰ τὸ πράττειν καλὸν ὂν ἐφ' ἡμῖν ἐστί, καὶ τὸ μὴ πράττειν ἐφ' ἡμῖν ἔσται αἰσχρὸν ὄν, καὶ εἰ τὸ μὴ πράττειν καλὸν ὂν ἐφ' ἡμῖν, καὶ τὸ πράττειν αἰσχρὸν ὂν ἐφ' ἡμῖν. εἰ δ' ἐφ' ἡμῖν τὰ καλὰ πράττειν καὶ τὰ αἰσχρά, ὁμοίως δὲ καὶ τὸ μὴ πράττειν, τοῦτο δ' ἦν τὸ ἀγαθοῖς καὶ κακοῖς εἶναι, ἐφ' ἡμῖν ἄρα τὸ ἐπιεικέσι καὶ φαύλοις εἶναι. 5. Aristotle, Nichomachean Ethics, III.v,17-20 εἰ δ' οὕτω, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων αἱ ἐπιτιμώμεναι τῶν κακιῶν ἐφ' ἡμῖν ἂν εἶεν. εἰ δέ τις λέγοι ὅτι πάντες ἐφίενται τοῦ φαινομένου ἀγαθοῦ, τῆς δὲ φαντασίας οὐ κύριοι,
|